#27 De speelgoedstad

De kade was verlaten. Zelfs in de ramen van de vele gebouwen brandde nergens licht. ‘Het zal ondertussen al rond 3 uur zijn’. Dacht ik geërgerd ‘en ik heb nog steeds geen slaapplek gevonden’. Langs de kade liep ik naar het centrum. Ik keek op naar de hoge gebouwen. Waren deze altijd al zo hoog? Het voelde niet veilig, niet prettig. Mijn angst frustreerde me, ‘kom op man’ dacht ik in mezelf ‘er is niks aan de hand’.
Alle gebouwen leken op elkaar en de straten liepen zeer rechtlijnig in blokken, waardoor ze allemaal op elkaar leken. Het gebrek aan mensen op straat maakte mij angstig.

Het viel mij op dat ik nergens details zag. Het was allemaal groots, maar de details leken te ontbreken. Hoe meer ik lette op het gebrek aan detail, hoe meer het er uitzag als een grote speelgoed stad.
De haren in me nek gingen overeind staan. Er liep een rilling door me lijf, waardoor ik de kou van deze nacht nog beter voelde.

Zou het kunnen dat iemand mij kleiner had gemaakt met magie? Eerder had ik de wereld in slow motion zien gaan. Ik had mij achtervolgd gevoeld door een groot onzichtbaar monster. Ook had een soort engel mij verteld dat ik kon vliegen. Het idee dat iemand mij kleiner had gemaakt met magie leek niet meer zo gek.

Uren liep ik langs detail loze donkere gebouwen op straten zonder mensen. Toen ik bij een deel kwam dat ik herkende, waar ik zeker eerder was geweest, wist ik het zeker. Ik zat werkelijk gevangen door magie.
Als dit werkelijk een speelgoedstad is waarin ik terecht ben gekomen hoe kom ik er dan uit?’ dacht ik paniekerig. Ik stelde me voor hoe een magiër me vervloekt zou hebben. Hij had mij op de een of andere manier in zijn speelgoedstad gekregen. Ik voelde nu ook een drukkende energie op mijn schouders.

Het was hetzelfde soort energie dat ik had gevoeld tijdens het magische gevecht. Ik bleef staan en visualiseerde weer een magisch schild om me heen. Dat bracht me rust en zelfvertrouwen. Vervolgens probeerde ik mezelf te bevrijden van zijn vervloeking.
Verwoed visualiseerde ik mij hoe ik weer groter werd.
Een heftige schokgolf ging door me heen, en ik viel op mijn knieën.
Het voelde net als de schokgolf die had gevoeld bij het magische gevecht, alleen veel heftiger. Het voelde alsof de zwaartekracht tien keer zo sterk was geworden en al mijn ingewanden omlaag trok.
Daar zat ik dan, op de knieën, koud en eenzaam in die donkere straten. Het maakte mij hopeloos, ik wist niet meer wat ik moest doen.
Tranen begonnen ongecontroleerd te stromen. Alle kracht leek uit me lichaam verdwenen te zijn. ‘Genade’ fluisterde ik.

Hier raakte ik in een trans. In deze trans voelde ik donkere magie die mij had vervloekt. Het voelde alsof een magiër om mij moest lachen. Toen hij klaar was met lachen had hij mij voldoende vernederd. Terwijl ik hem voelde weglopen verdween de extra zwaartekracht van mijn schouders. De wereld leek helderder te worden.

Ik stond op en liep richting het licht van de opkomende zon. De zon leek deze illusie op te heffen. Stukje bij beetje kwamen er steeds meer details in het licht en leek het steeds meer op de echte Lissabon.

Ga naar het volgende hoofdstuk