# 2 Door de heuvels van Catalunya

Vorige hoofdstuk: #1

Elke nacht was ik aan het feesten tot de zon weer op kwam. Het was alsof ik geen slaap nodig had, zoveel energie had ik. Het leek alsof ik aan het uitgaan was in een film. Geweldig vond ik het.

Met mijn achterhoofd op de bar werden er twee flessen sterke drank in mijn mond gegoten. De barman pakte mijn hoofd en hield mijn mond dicht om mijn hoofd met drank eens flink te schudden. Zoiets had ik altijd al een keer willen meemaken.

De zoveelste leuke avond vloog voorbij. Om vijf uur s ochtends stond ik allen op Plaza Catalunya, tevergeefs te wachten. De vrienden die ik gemaakt had in Barcelona hadden, achteraf gezien, zonder mij een taxi naar het appartement van Tony.

Achteraf gezien moet ik op dat moment uitgeput zijn geweest. Ik had eerst dagen gelift, en daarna dagen lang gefeest. Mijn dag nacht ritme was chaos en de consumptie van alcohol en wiet waren een stuk hoger dan normaal voor mij was. Maar op dat moment was ik onnozel, onwetend dat er ook maar grenzen waren, onwetend dat ik destructief bezig was. En alsof ik nog niet moe genoeg besloot ik op een gekker avontuur te gaan. 

Daar op plaza Catalunya, tussen de napratende feestgangers kwam schijnbaar uit het niets kwam een klein mannetje op een klein fietsje aan racen. Met de grootste lol reed hij tegen een steen van het metrostation aan en stopte.

We raakten aan de praat. Hij vertelde mij dat hij een Sjamaan was. Een Catalaanse Sjamaan. Mijn interesse en enthousiasme zorgden ervoor dat ik uiteindelijk met hem mee ben gelopen om ‘het ware catalunya te ontdekken’.

Hij vertelde me over Catalonië dat tot de zeventiende eeuw een apart land was geweest. Nog steeds voelden de Catalanen zich geen Spanjaarden. Ze hebben een eigen taal, eigen wetten en eigen feestdagen. Een eigen Identiteit.

We bleven lopen door de heuvels, weg van het centrum. In de heuvelachtige buitenwijken van Barcelona zei hij ‘Welkom in het echte Catalunya’.

Het was een beetje een vreemde situatie. De man die claimde dat hij een sjamaan was, was duidelijk een zwerver. Hij droeg een tas bij zich waar onder anderen een fles sterke drank in zat wat hij Gasolina noemde, en zo nu en dan van dronk.

Hij werd echter wel een aantal keer met respect aangesproken door een paar mensen die we tegenkwamen. ‘Dat zijn mijn zonen. Zonen van de straat die ik help als Sjamaan.’ Hoe langer ik met hem praatte, hoe meer ik realiseerde dat deze man, hoe bijzonder dan ook, in de war was. Uiteindelijk besloot ik afstand te nemen.

Over de woestijn had ik een mediterraans bos gezien waar ik op af begon te lopen. Het was warm, en een park leek mij op dat moment prettig. Er waren alleen geen wegen die recht op dat bos af liepen. Vanaf bovenaan de heuvel leek het mij makkelijker om via de daken naar beneden te klimmen richting naar mijn bestemming.

‘Dit heb ik altijd al een keer willen doen’ dacht ik vastberaden

Van een steegje sprong ik gemakkelijk op een dak. Daar klom ik naar beneden, naar een ander dak. Het was makkelijker dan ik had gedacht. Het laatste stukje werd echter lastiger. Ik kon de straat die naar het bos ging zien, maar deze was omringt door hoge muren waar ik niet langs kon komen. En omdat ik steeds vanaf de heuvel omlaag was geklommen, kon ik ook niet meer terug waar ik vandaan was gekomen.

volgende hoofdstuk #3 De achtertuin en de Braziliaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.