# 9 Extremadura

Grote brug bij Lissabon

Vorige hoofdstuk #8

En zo kwam ik weer een paar benzinestation verder, richting de ondergaande zon. In het donker werd ik afgezet bij een klein benzinestation te midden van een semi woestijn. De kans dat iemand me daar nog zou meenemen was heel klein, dus besloot ik daar te overnachten.

Tussen lage uitgedroogde struikjes ben ik gaan liggen op mijn matje. Het was warm genoeg en er waren, gek genoeg, geen muggen.

Brak werd ik wakker en voelde me vies van het stoffige zand. Met geen mogelijkheid om me te douchen, ben ik maar weer verder gaan liften langs de wegen van de provincie Extremadura.

Vanaf het benzine stationnetje heb ik vrij snel een lift gekregen van een Spaans echtpaar. Deze zette mij een paar uur verder af in the middle of nowhere.

‘Als je deze straat afloopt kom je na een tijdje bij trancio één’ zei de dame van het stel. ‘Vanaf daar zul je gemakkelijk verder kunnen liften naar Lissabon.’
Ik keek naar de eindeloos lange verlaten weg. De auto reed weg, en ik begon maar met lopen.

Op dat moment zag ik het al als een groot avontuur. Extrema-dura betekent extreem moeilijk. Dat grappige feitje zag ik als een teken. Een teken dat ik op queeste was, dat ik dit moest meemaken om sterker te worden. Eigenlijk was ik mij heel bewust dat ik mijn fysieke en mentale grenzen aan het oprekken was. Ik wist alleen niet dat ik er mentaal ziek van kon worden.

Na minstens vier uur lopen met mijn zware backpack en gitaar kwam ik bij een groot benzinestation. Dit was ook een vrachtwagen overnachtingsplek. Hier kon ik waarschijnlijk de volgende dag wel een lift vinden. Ik trakteerde mijzelf op een hotelkamer.
De volgende dag wou ik verder liften richting Lissabon. Het duurde niet lang voordat ik twee meisjes aansprak die naar Lissabon gingen.

En zo ging ik mee in de auto van de meisjes. Het was gezellig in de auto, zoals een goede road trip.

Een aantal uur later zagen we Lissabon liggen. “Zie je die brug daar?’ Zei 1 van de meisjes.
We hadden uitzicht op een prachtige brug ‘ja’ zei ik.
‘Van die brug springen jaarlijks een heleboel mensen die dachten dat ze konden vliegen. Natuurlijk is ze dat niet gelukt en zijn ze nu dood.’ Zei ze. ‘Dat waren domme mensen. Als je toch wilt vliegen, begin dan vanaf de grond!’
Goed advies‘ dacht ik nog.

Volgende: deel twee: psychotisch in Lissabon