# 10 Meisjes in mooie pakjes

Vorige hoofdstuk

Eindelijk was ik in Lissabon, en daar was ik erg blij mee. Dit zou ook het einde zijn van mijn liftreis. Vanaf hier zou ik verder gaan met de trein richting het zuiden van Portugal. Maar eerst wou ik Lissabon nog even verkennen. Ik was er immers nog nooit geweest.

Bij een ondergrondse parkeerplaats stapten we uit. Het begon al avond te worden en ik had mij al bedacht dat het lastig zou zijn nog een hostel te vinden. Dit was nog een tijd voor smartphones en de manier om een hostel te vinden was gewoon rondlopen. Bovendien had ik door het lange wandelen in Extremadura last gekregen van mijn schouder. De backpack was mij even te zwaar.

‘Mag ik misschien mijn backpack een dagje in de auto laten’ legde ik aan de meiden voor ‘ik heb last van mijn schouders en ik weet nog niet hoe lang ik moet lopen vandaag om een slaapplek te vinden.’

Van hen kreeg ik een telefoonnummer op een briefje. Overdreven geanimeerd stopte ik het briefje met het nummer in mijn paspoort zodat ze zeker zouden zijn dat ik het niet zou kwijtraken.

Achteraf gezien denk ik dat deze twee meisjes door hadden dat er iets mis met mij was. Ze hebben mij geprobeerd te helpen door heel duidelijk te maken dat ik goed op mezelf moest letten en niets moest kwijtraken. Dat soort dingen zegt men tegen een verward persoon, toch?

Het kwam denk ik ook door mijn verwarring dat het niet lukte een hostel te vinden. Overduidelijke dingen waren zag ik al niet meer. In mijn hoofd was ik te onrustig. 

Een aantal uur later was ik nog steeds op zoek naar een hostel. Ook kwam ik op het idee te vragen naar een ‘goedkope slaapplek’ zodat mensen met creatieve oplossingen konden komen. Op deze manier kwam ik aan de praat met een paar mooie meisjes die er overdreven opgemaakte uit zagen.
‘Weten jullie waar ik een goedkope plek kan vinden voor 1 nacht?’ vroeg ik hen.
‘Een verblijfsplek?’ zei één van hen in gebroken Engels. Ze keek een beetje verbaasd naar haar metgezel.
‘Ja, om een nacht te slapen’ zei ik duidelijk. ‘het hoeft niet per se een hotel te zijn’
Ze keken elkaar onzeker aan en brabbelde in het Portugees. Ze dachten dat ze mij niet goed begrepen hadden dus ik herhaalde wat ik zei een aantal keer, op verschillende manieren.

Uiteindelijk zei ze ‘Ja, dat is misschien wel mogelijk’ zei ze twijfelend ‘Weet je het zeker?’
Dat vond ik een rare vraag ‘ja, ik zoek een verblijfsplek voor een nacht.
‘kom maar mee’

Een van deze dames, liep met mij mee naar de slaapplek, die kennelijk een aantal straten verder was. Ik ging door een rode voordeur en kwam in een soort gang met een stuk of zes deuren en een trap naar boven. Nergens zag ik een receptie. Het meisje dat mij had binnengeleid zei ‘wacht hier’ en liep de trap op.

Terwijl ik daar stond te wachten liep een meisje in een sexy latex pakje gehaast voorbij en ging één van de deuren binnen. Verbaasd en geïnteresseerd keek ik haar na. Zij bleek niet de enige sexy dame te zijn die langs zou lopen. Wel nee, ze liepen de hele tijd de deuren in en uit.

Op dat moment kon ik niet geloven wat ik zag, en toch zag ik het. Dit was echt, maar toch ging ik mij afvragen of wat ik zag wel echt was. Dit was nog echt. In het volgende avontuurtje vroeg ik mij ook af of het echt was, en was het niet echt. Op die manier denk ik dat deze ervaring heeft bijgedragen aan het psychotisch worden. Ik zou steeds meer geloven dat wat ik zag echt was, ook al kon ik er met mijn hoofd niet bij.

Terwijl ik verbouwereerd rond zat te kijken naar al die sexy meisjes kwam eerste meisje terug. Ze had nog een andere leuke dame meegenomen. Deze moest van mij zeker weten of ze het goed had begrepen. Voorzichtig en verbaasd vroeg ze ‘Je wilt hier slapen?’
Dit alles maakte mij toch een beetje ongemakkelijk. Ik begreep nog niet wat er mis was met deze plek ‘Ja, ik wil hier slapen.’
Even keek ze mij diep in de ogen en zei met een tintje flirterig ‘Wil je daar gezelschap bij?’

Ondertussen kwam er een jofele dronken man binnen samen met een meisje in een sexy pakje. Samen gingen ze naar boven.

Toen pas viel het kwartje. Alles wat ik tot nu toe gezien had waren de activiteiten van een hoerenhuis. Dit waren prostituees en ik had net gevraagd of ik hier kon slapen.

Terwijl ik mij dit realiseerde zei de andere dame ‘Zonder gezelschap is het acht dollar per nacht.’ Acht euro was erg goedkoop. Toch kreeg ik de kriebels van het idee te blijven overnachten in een hoerenhuis. ‘Eh, nee dat lijkt me geen goed idee.’
‘Maar acht euro is heel goedkoop!’ zeiden de dames nog.
Maar mijn keuze was gemaakt. Ik zorgde dat ik zo snel mogelijk weg kwam.

Volgende hoofdstuk #11 Skunk