# 14 Nightlife in Lissabon

Door de skunk kreeg ik hallucinaties naast de manie van een heftige vakantie. Daarnaast maakte ik extra veel dopamine aan door het wegrennen. Na het rennen was ik echter weer een beetje gekalmeerd. Toen pas realiseerde ik dat mijn paspoort, portemonnee, T-shirt en schoenen nog naast de fontein lagen. Eventjes leken de hallucinaties op te houden. 

Het enige wat ik nog had waren mijn broek en de nog doorweekte ‘magische’ schoenen die ik in de fontein gevonden had. Deze knelde echter mijn voeten nu ze een beetje waren opgedroogd. Ik besloot op blote voeten verder te gaan en goed uit te kijken dat ik niet in glas zou staan.

Het begon mij te dagen dat ik al mijn spullen die ik die dag had meegenomen kwijt was. En omdat ik mijn paspoort niet meer had, was ik ook het nummer van de meisjes kwijt. De meisjes die mijn backpack nog hadden in hun auto. Hoe ging ik die nog terug krijgen?

Maar ik dacht: “fuck it – ik maak er het beste van zonder spullen.

Een paar jaar ervoor had ik een backpack tocht door Australië gemaakt van 8 maanden. In mijn onwetendheid over backpacken had ik 20 kilo aan spullen meegenomen naar Australië. Dat was niet bevallen, en had toen besloten minimalistische te gaan leven. Acht maanden later kwam ik met 12 kilo terug naar Nederland. Door die ervaring was een minimalistische levensstijl ontstaan. Matrialisme vond ik onzinnig en vervuilend voor de aarde. Om een keer helemaal zonder spullen te leven zag ik als een uitdaging.

Om een beetje bij te komen en zeker te zijn dat ik niet gevolgd werd ging ik een café in. Stilzwijgend zat ik als enige klant aan de bar. Zonder iets te vragen schonk de barman al goochelend een drankje voor me in. Het was een bijzonder bruisend drankje.
‘Ik kan niet betalen ‘zei ik eerlijk
‘The first drink is free.’ zei hij hoffelijk.

Er moet iets op de bodem van het glas hebben gelegen want het drankje bleef bruisen. Deze dronk ik rustig op, bedankte de barman en liep weer naar buiten.

Kennelijk was ik beland in de prachtige uitgaanswereld Lissabon op een mooie zomervakantie avond. Mensen dansten op straat rond getto blasters en discotheken boomden underground muziek. Overal om me heen waren jonge mensen zichtbaar aan het genieten van het uitgaan.

In mijn staat van zijn vond ik alles geweldig. Achteraf vermoed ik dat het uitgaansleven in Lissabon werkelijk heel leuk is maar door de extra dopamine en de skunk leek alles helemaal geweldig.

In deze te gekke straten zwaaide er ook een jongen met een poi. Een poi is een gewichtje aan een koord of ketting die men sierlijk rondzwaaien.
In de jaren ervoor had ik een paar keer de kans gehad om te zwaairen met pois. Ik voelde mij redelijk zelfverzekerd over mijn pois skills, en die zelfverzekerdheid werd versterkt door de staat van manie.
Vol zelfvertrouwen gebaarde ik dat ik de pois wou. De eigenaar ervan gaf ze direct aan me. In mijn herinnering was ik er heel goed in. Beter dan ik er ooit in was geweest.

Er stond een groep mensen toe te kijken hoe ik dit deed De mensen die toekeken schenen het prachtig te vinden en juichten me toe. Steeds probeerde ik nieuwe bewegingen, waarvan er een aantal goed leken te gaan. Op gegeven moment klonk er een harde knal van de poi die per ongeluk een metalen schutting raakte.
De jongen nam snel zijn pois terug, en ik liep verder.

Die avond heb ik nog lang rond gelopen door die wijk. Er waren meerdere interessante feestjes aan de gang, maar ik ging nergens naar binnen. Mijn portemonnee lag immers nog naast de fontein.

Volgende hoofdstuk