# 16 Politiebureau

Achteraf begrijp ik niet hoe het kan dat ik geen pijn kreeg van die gummiknuppels. Hoe het kon dat ik ongecontroleerd bleef lachen, en dat de agenten niet door hadden dat er psychisch iets mis met mij was.

Iedere agent zou toch moeten weten hoe een psychose of een manie er uit ziet? Het komt vaak genoeg voor dat zei te maken hebben met mensen die zich op een dergelijke vreemde manier gedragen.  Waarom sturen ze dat soort mensen niet direct naar een psycholoog of psychiater? Dat zou mijn situatie in ieder geval een stuk makkelijker hebben gemaakt.

Even later zat ik in een typische politieauto. Mijn hoofd duizelde, en het leek alsof de politieauto ongelooflijk snel door de straten van Lissabon reed. Deze ervaring kwam op me over alsof ik in een cartoon was beland. Geluiden waren versneld en leken vervormd. Lichten leken veller en blurden voorbij.

Dit. Ik zag en hoorde dingen die er niet waren. Of in iedergeval, die ik nog nooit eerder in het echt had gezien. Op dat moment wist ik dat ik het nog nooit had meegemaakt, maar door alle gekke gebeurtenissen van de dag kon deze er nog wel bij. Gekke dingen zien die alleen in films gebeuren werd steeds normaler voor mij.

De agent achter het stuur draaide zich tijdens het rijden bijna volledig om en zei enthousiast ‘wauw man, jij was rende echt snel!’ Dat streelde mijn trots, maar toch wou ik dat hij op de weg lette. We kwamen aan bij een oud ziekenhuis, waar mijn blik op de wereld kalmeerde. Daar werd ik behandeld door een aardige verpleegkundige. Mijn bloed werd geprikt en getest en mijn schrammen werden antistatisch ingepakt.

Achteraf denk ik dat ze mij aan het testen waren op drugs. Nu weet ik de wetgeving in Portugal niet maar ik vermoed dat er een straf staat op drugsgebruik. Bij mij hebben ze echter geen enkel spoor van drugsgebruik kunnen vinden.

Plots werd ik wakker omdat ik een klap in mijn gezicht voelde. Ik keek op en zag kleine agent naar mij grijnzen. Na het ziekenhuis hadden ze mij naar een politiebureau gebracht waar ik met handboeien om op een stoel was gezet. Ik was zo moe dat ik meerdere keren in slaap was gevallen Telkens werd ik wakker door een klap in mijn gezicht van dezelfde agent. Telkens moest ik lachen en viel ik weer in slaap.
Weer schrok ik wakker. Dit keer bleef hij vlak voor mij staan. ‘Je moet wakker blijven’ snauwde hij. Dreigend pakte hij zijn gummiknuppel er bij en drukte die tegen mijn kin ‘volgende keer maak ik je hiermee wakker.’
Het was een zelfde gummiknuppel waar de gorilla me mee geslagen had, en dat had geen zeer gedaan. Ik probeerde mijn lachen in te houden, echt waar. Dat lukte niet langer dan een paar seconden. Controle loos lachte ik nog harder.
Hij stopte de gummiknuppel weg, en klapte een driedelige metalen gumiknuppel uit. Hier schrok ik enorm van. Het angst zweet barste uit. Hij liet het koude staal over mijn gezicht glijden. ‘Misschien ga ik deze gebruiken’ zei hij terwijl hij zichtbaar genoot van zijn dominantie over mij.

Even later werd ik op een kantoortje gezet, waar de gorilla die me had opgepakt op een oude computer zat te werken. Hij zat in volle concentratie zeer langzaam te typen en trok er een heel geïrriteerd gezicht bij. Het typen van zijn dikke vingers leek zwaar en moeizaam en ging tergend langzaam. Het toetsenbord leek wel rubber te zijn. Om het zo te aanschouwen vond ik erg grappig. Ik deed opnieuw mijn best om mijn lachen in te houden, maar dat lukte niet. Ik had het niet meer, ik moest hard lachen. De gorilla was kennelijk niet graag afgeleid en kwam gelijk op me af om mijn in gebroken Engels te beledigen.
‘why you laugh boy. You think funny you?!’
Even lukte het om mijn lachen in te houden.
‘You little shit piece Asshole! Basterd son of a bitch!’
Dit was te grappig, Ongecontroleerd bleef ik hem uitlachen.
Hij werd woest en begon me te slaan met zijn gummiknuppel. Ik kon mijn gezicht nog beschermen met mijn geboeide handen, maar hij sloeg me verder gewoon in elkaar. Het deed nog steeds bijna geen pijn, maar ik hield wel op met lachen. De rest van de tijd dat ik daar zag concerteerde ik mij erop dat ik niet moest lachen, en dat lukte aardig.

volgende hoofdstuk